محققان آمریکائی معتقدند بیهوشی عمومی بیشتر از آنکه به‌خواب‌عمیق شباهت داشته‌باشد یک کمای برگشت‌پذیر است که با دارو ایجاد‌می‌شود. دکتر نیکلاس شیف که نتایج حاصل از تحقیق سه‌ساله خود و همکارانش را به‌تازگی در مجله‌پزشکی‌نیوانگلند منتشر کرده‌ معتقد‌است در‌حالی که اغلب پزشکان و بیماران بیهوشی عمومی را یک خواب عمیق توصیف‌می‌کنند تفاوتهای چشمگیری بین این‌دو‌حالت‌وجود‌دارد ، فقط عمیق‌ترین مرحله‌خواب تاحدی با سبک‌ترین مرحله‌بیهوشی شباهت‌دارد. وقتی فردی به‌خواب‌می‌رود از چند مرحله عبور‌می‌کند در‌حالی‌که در بیهوشی‌عمومی بیمار به یک حالت خاص فرو‌برده‌شده و تا پایان‌عمل جراحی در همان حالت نگه‌داشته‌می‌شودو این‌حالت بسیار شبیه‌کما‌است. دکتر‌شیف‌می‌گوید تحقیق بیشتر روی نحوه‌به‌هوش‌آمدن می‌تواند برای کمک‌به خروج‌بیماران از حالت کما مفید‌باشد. در بیهوشی‌عمومی فعالیت سلولهای‌عصبی به‌شدت سرکوب‌شده و مغز کاملا ساکت‌می‌شود، در کما هم همینطور‌است اما روند به‌هوش آمدن خیلی سریعتر از خروج از کما رخ‌می‌دهد. در واقع متخصصین بیهوشی‌به‌خوبی می‌دانند چطور بیمار را در بیهوشی عمیق نگه‌دارند اما اطلاعاتشان از مدارهای عصبی درگیر در مکانیسم بیهوشی کامل‌نیست، با تحقیق بیشتر بر روی این مدارهای عصبی شاید بتوان داروهائی طراحی کرد که در بهبود روند خروج از کما موثر باشند.

زیست شناسان هشدار دادند آخرین جانور بازمانده عصر یخبندان که نوعی گاو میش ساکن اقیانوس منجمد شمالی است به دلیل گرمای جهانی در معرض نابودی قرار دارد. در عصر یخبندان در حدود 10 هزار سال قبل که انسان عصر حجر را طی می کرد ماموتها، ببرهای دندان شمشیری و خرسهای غارنشین زندگی می کردند. تمام این حیوانات به دلیل سرمای طاقت فرسای این عصر منقرض شدند و تنها یک جانور توانست زنده بماند: گاو میش شمالی. در سال 2006 یک زیست شناس به نام "ژول برگر" برای کشف اینکه گاو میشهای شمالی چگونه با تغییرات محیط زیست خود در قطب شمال روبه رو می شوند بودجه از انجمن "نشنال جغرافی" دریافت کرد.



در عصر یخبندان گاو میش های شمالی با نام علمی Ovibos moschatus موفق شدند با وجود تغییرات آب و هوایی، شکار توسط انسان و کمبود غذا زنده بمانند اما این گونه جانوری به طور کامل در طول زمان در مناطق جنوبی آسیا و اروپا نابود شد و تنها تعداد کمی از آنها در شمالی ترین نقاط آمریکا، گرینلند و تعداد کمی نیز در سیبری و اسکاندیناوی باقی ماندند.






اکنون بسیاری از کارشناسان محیط زیست نگرانند که بعضی از جمعیتهای این گاو میش ها به دلیل تغییرات آب و هوایی جدید و گرمای جهانی در معرض تهدید قرار گیرند.




در حقیقت، یک پاییز گرم می تواند موجب بیمار شدن این حیوانات شود و همچنین محل سکونت آنها را برای زندگی در شرایط نامناسب قرار دهد. تمام این مشکلات به شدت بر روی توانایی تولید مثل و در نتیجه بقای جمعیت آنها اثر می گذارند.



یک گاو میش شمالی نر بزرگسال حدود 4 فوت (2/1 متر) قد و بین 600 تا 700 پوند (272 تا 317 کیلوگرم) وزن دارد. براساس گزارش نشنال جغرافی، بین سالهای 2008 تا 2010 "ژول برگر" و همکارانش بر روی گردن 60 گاو میش شمالی ماده بزرگسال گردبند ردیاب رادیویی نصب کردند و به این ترتیب موفق شدند هم از راه زمین و هم از طریق ماهواره بر روی این حیوانات نظارت کنند.



اولین بررسیها نشان داد که فاصله متوسط مسیری که گاو میشهای ماده منطقه "کیپ کروسنسترن" کانادا در هر ساعت می پیمودند حدود 107 متر (حدود 2 کیلومتر در روز) بود. درحالی که گاو میشهای ماده "برینگ" 7 برابر کمتر جابجا شده و با طی تنها 14 متر بر ساعت، در هر روز 300 متر حرکت می کردند.




این حیوانات می توانند در دمای 28 درجه سانتیگراد زیر صفر به حیات خود ادامه دهند. درحال حاضر تنها حدود 100 هزار نمونه از این گونه باقی مانده اند و تغییر شرایط اقلیمی در محل سکونت آنها می تواند منجر به نابودی این جانور ماقبل تاریخ شود.

این نقشه درخشان با استفاده از هزار و هفتصد تصویر از منطقه ای یکسان از قطب جنوب ماه و توسط دوربین مدارگرد اکتشافی ماه طی دوره ای 6 ماهه به ثبت رسیده است. از آنجایی که محور دورانی ماه از شیب 1.54 درجه ای برخوردار است برخی از نواحی نزدیک به قطب در آن در تاریکی دائمی قرار گرفته اند در حالی که مناطق دیگر آن در بیشتر اوقات سال در معرض درخشش نور خورشید قرار دارند. هر یک از تصاویری که مدارگرد اکتشافی ماه در این دوره 6 ماهه به ثبت رسانده است بر روی نقشه ای از این منطقه قرار گرفته و به تصویری با کد دودوئی تبدیل شده است: در صورتی که زمینه درخشان باشد آن پیکسل از نقشه بر روی یک و در صورت تاریک بودن بر روی صفر تنظیم شده است.





محققان سپس تمامی این تصاویر را بر روی هم جمع کرده و به محاسبه درصد مدت زمانی پرداختند که هر یک از این پیکسلها در این دوره 6 ماهه در حال درخشیدن بوده اند. در نقشه نهایی که از این محاسبات دقیق به دست آمده است، بخشهایی که هرگز نوری دریافت نکرده و یا بازتاب نخواهند داد به رنگ سیاه دیده می شوند و در مقابل بخشهایی که همیشه درخشان هستند با رنگ سفید مشخص شده اند. همچنین بخشهایی از ماه که گاه در نور و گاه در سایه قرار دارند نیز در طیفهای مختلفی از رنگ خاکستری به چشم می خورند. بر اساس گزارش نیوساینتیست، حفره "شکلتون" با وسعتی برابر 19 کیلومتر و عمقی برابر 4 کیلومتر را می توان در مرکز این نقشه به خوبی مشاهده کرد. مدارگرد اکتشافی ماه به صورت روزانه و سالانه نقشه های مشابهی از دو قطب ماه به ثبت می رساند تا اطلاعات انسان را برای ماموریتهای آتی به کره ماه تکمیل کند.